Γνωρίζω βέβαια, πώς τά λόγια αὐτά, στούς περισσότερους ἀπό σᾶς, φαίνονται παράξενα. 

Μά πῶς εἶναι δυνατόν ἀναρωτιέστε, ἄν καί εἴμαστε ἄνθρωποι, νά χαιρόμαστε συνέχεια;

Τό νά χαίρεσαι ἁπλᾶ, δέν εἶναι τόσο δύσκολο· τό νά ἔχεις ὅμως συνέχεια χαρούμενη διάθεση, αὐτό εἶναι ἀδύνατο, θά μποροῦσε νά πεῖ κανείς.

Ἀπό παντοῦ μᾶς περικυκλώνουν θλιβερά γεγονότα. Κάποιος ἔχασε τό παιδί, ἤ τή γυναῖκα του, ἤ ἀληθινό φίλο. 

Ἄλλος ἔχασε τήν περιουσία του· ἀρρώστησε βαριά· βρέθηκε σέ δύσκολη περίσταση· συκοφαντήθηκε ἄδικα. Ἄλλοι πάλι ἀντιμετώπισαν δυσβάσταχτα οἰκογενειακά προβλήματα.

Δέν μᾶς φτάνει ὁ χρόνος, ν’ ἀπαριθμήσουμε ὅλα, ὅσα μᾶς προκαλοῦν ἀθυμία, τόσο στήν ἰδιωτική, ὅσο καί στή δημόσια ζωή μας.